جستجوی بصیرت

اگر با آمدن خورشــید بیدار شویم ؛ ‌نمازمــان قضاست

تهاجم  فرهنگی  خطرناک‌تر از  تهاجم نظامی است
در تهاجم نظامی تنها مرز آب   و خاکی است  تنها حمله زمینی و هوایی
 
تنها هجوم ، نظامی است ، تنها شکست مادی .
در هجوم نظامی، طمع
 به خاک است و زمین، ولی در شبیخون فرهنگی طمع به اخلاق است و دین هجوم نظامی با سرو صدا و سرعت است، تهاجم فرهنگی آهسته و آرام


آن ترسناک و نفرت آفرین است ، این فریبنده و جذاب .
آن حمله، افراد را به دفاع و مقاومت وامی‌دارد و این به استقبال و پذیرش می‌فرستد
.
کشتة حمله نظامی شهید است و مرده تهاجم فرهنگی پلید
.
در هجوم نظامی ، دشمن، اعلام جنگ و دشمنی می‌کند و مهاجم فرهنگی، اعلام دوستی و
...
در حمله نظامی،
  صفیر اولین گلوله همه را متوجه خطر می‌سازد، اما در تهاجم فرهنگی گاهی تا شلیک گلوله آخر دشمن ، هنوز عده‌ای شبیخون را باور نمی‌کنند.
آن پیداست و این پنهان
.
در آنجا زمین از دست می‌رود و در اینجا، شرف و دین
.
آنجا، درگیری با دشمن در مرزهاست، اینجا آسیب از حمله دشمن درون خانه‌هاست
.
آنجا، بمب‌های خوشه‌ای می‌ریزند، اینجا شک و دودلی می انگیزند
.
آنجاسلاح، موشک و بمب است ، اینجا ماهواره و امواج تصویری
.
در میدان حمله نظامی، پادگان‌ها ، مقرها، خطوط و خاکریزها بمباران می‌شود، ولی در تهاجم فرهنگی، مدرسه‌ها، دانشگاهها، مطبوعات، اندیشه‌ها و عقیده‌ها
.
درآن درگیری، کوه دشت و دریا میدان برخورد است ، در این مقابله ، نبرد در عرصه مجلات، رمان‌ها، فیلم‌ها و کتاب‌هاست
.
آنجا، میدان
 آنجا جنگی آشکار است ، ولی اینجا غارتی پنهان مبارزه، محدود است و اینجا گسترده.
اسیران آن میدان ( آزاده‌اند ) و گرفتاران این میدان ، ( معتاد) و ( آلوده   (آنجا شهادت ، خانواده‌ای را سر بلند می‌سازد، اینجا اعتیاد و ابتذال ، دودمانی را شرمگین
می‌سازد
پدر یک شهید،
 عزیز است ، پدر یک آلوده ، سرافکنده.
در میدان نظامی مجروح را به عقب بر‌می‌گردانند تا مداوا شود، در صحنه فرهنگی ، پس از اولین زخم و ترکش برعکس به خطوط جلوتر انتقال می‌یابد
.
تیر و ترکش بر سر و دست می‌نشیند، ولی ویروس گناه بر ایمان و اندیشه آسیب‌می‌رساند
.
در هجوم نظامی دشمن از مرز آبی و خاکی وارد می شود و در تهاجم فرهنگی، از مرز فکری و روحی
.
آسیب خورده آن ، انگیزه مبارزه و خصومت پیدا می‌کند و نیش خورده این خلع سلاح وبی‌انگیزه می‌شود
.
تشیع جنازه یک شهید، شهری را روح حماسه می‌بخشد، اما آلودگی نسلی به ابتذال ، روح جامعه را افسرده می سازد
.
 
هجوم نظامی، یک ملت را مقاوم تر‌می‌کند، و هجوم فرهنگی ، ست تر می‌سازد
بکوشیم تا از مجروحان این جبهه و ترکش خوردگان این حمله نباشیم
.
اکر همه آسیب دیده‌ایم، به درمانگاه ( توبه ) برویم و تا دیر نشده ، غده گناه را جراحی کنیم
.
آیا سلامت روح و فکر، به اندازه جسم مهم نیست؟



نویسنده : - ساعت ۱:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٩/٢۱   |    نظرات []   |    لینک ثابت

Powered By Persianblog.ir - Designed By Payam